استفاده از میانجی:

میانجیگری فرآیندی است طی آن طرفین به علت به بن بست رسیدن مذاکره پیشنهاد شخص ثالث را مورد توجه قرار می دهند. طرفین از قبل در مورد انتخاب میانجی به توافق می رسند ولی الزامی ندارد که از پیشنهادات او تبعیت کنند. میانجی به عنوان داور عمل نموده و سعی نموده و سعی می کند راه حل بینا بینی را ارائه نماید. میانجی پس از یافتن زمینه های مشترک بین طرفین، در صدد یافتن راه هایی بر می آید تا مذاکره از بن بست خارج کند.

میانجی باید فردی بی طرفی باشد و برای ارائه توصیه های لازم به طرفین درباره ی مسائلی که در مذاکره به نتیجه نرسیده است، آگاهی کافی داشته باشد. فرد مورد نظر باید صاحب تفکری قوی باشد، با پیش داوری های شخصی وساطت نکند و در ارائه راه حل های متنوع خلاقیت داشته باشد. (  کتوری و غوری،2000، 411 ‌) [1]

این نقش دشوار است و او در صورتی اثر بخش خواهد بود که مهارت های زیر را داشته باشد :

1- توان تشخیص تعارض

2- مهارت بن بست شکنی و تسهیل بحث ها در زمان مناسب

3- توان پذیرش طرفین و ارائه حمایت عاطفی و اطمینان بخشی مجدد.

 

وظایف این نقش شامل موارد زیر است :

1- حصول اطمینان از انگیزش طرفین : هر یک از طرفین مذاکره باید برای حل تعارض انگیزه داشته باشند.

2- برقراری تعادل در قدرت و موقعیت طرفین : اگر قدرت و موقعیت برابر نباشد برقراری اعتماد و حفظ خطوط ارتباطی دشوار خواهد بود.

3- تلاش هماهنگ در رو به رو شده طرفین : هر حرکت مثبت یک طرف باید به آمادگی طرف مقابل برای حرکت مشابه هماهنگ گردد.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   رویکردهای اصلی در تبیین رفتار شهروندی سازمانی

4- تشویق به داشتن برخورد باز در گفتگو : اطمینان بخشی مجدد، حمایت و کاهش مخاطرات و باز بودن گفتگو می تواند مفید باشد.

5- حفظ سطح بهینه تنیدگی : اگر تهدید و تنش بسیار کم باشد برای تغییر و یافتن راه حل، انگیزه ی کمی وجود خواهد داشت ( رضائیان، 1382، 128 )

[1] – Cateora and Ghauri

دسته‌ها: پایان نامه ها